Waargebeurde verhalen

Het waargebeurde verhaal van een homoseksuele Roma-jongen die zijn eigen gemeenschap de rug toekeert Mikey Walsh werd geboren als Roma. Een gesloten gemeenschap waarover weinig bekend is. Wie kiest om hen te verlaten, kan nooit meer terug. Op 15-jarige leeftijd kiest hij ervoor om te vluchten, getergd door het misbruik van zijn oom en het geweld van zijn vader. Hij wordt dagenlang achtervolgd. Hij overleeft door te bedelen en leert zichzelf lezen en schrijven. Een ontroerend eerlijk boek, hard en kritisch voor zijn eigen volk, maar waaruit ondanks alles ook een grote trots en respect voor zijn afkomst spreekt.

Het verhaal van een mission impossible die werkelijkheid werd Zes gebroken assen, een kapotte versnellingsbak en vijf maal het chassis vernield... Met te weinig water en benzine in de Sahara geholpen worden door een Belgische familie... Ternauwernood ontsnappen aan moordende en plunderende bendes in Nigeria en Noord-Kenia en gered worden van de leeuwen door een blondine in een wildpark van Namibië... Het lijken de perfecte ingrediënten voor een James-Bondverhaal, maar het zijn slechts enkele van de spannende verhalen die twee jonge avonturiers beleefden op hun reis naar Kaapstad in een 'eend' of 'geit' zoals een Citroën 2cv in Nederland en Vlaanderen wordt genoemd. Het verhaal van een mission impossible die werkelijkheid werd.

Julien van Remoortere schrijft het ultieme cadeau voor Moederdag 'Ik heb al onze kinderen de borst gegeven. Een papfles, dat bestond niet in ons gezin. Toen ons Mieke eens een moeder zag die haar kindje een papfles gaf, liep ze erop af en vroeg: 'Mevrouw, heeft u geen borsten, misschien?''  'Oma, ik had je weleens willen kennen toen je nog klein was.' Julien van Remoortere interviewde meer dan zestig moeders, geboren in het interbellum, en bundelde de mooiste, spannendste, ontroerendste en waardevolste fragmenten thematisch in dit boek. De vrouwen vertellen openlijk over hun jeugd, de oorlogsjaren, hun liefdesleven, hun moederschap en de vele veranderingen die ze meemaakten. Ook de momenten van vreugde en verdriet gaan ze niet uit de weg. 'Als de oudste van twaalf moest ik, waar nodig, altijd mijn moeder vervangen. De pisdoeken wasten we met de hand.' 'Twee dode kinderen in één jaar tijd, hoe raak je daar overheen? Als ik die god tegenkom die zegt dat je sterker wordt door het lijden, dan zal ik hem eens zeggen wat ik daarvan denk.'

Het verhaal van een meisje dat de nazi-experimenten overleefde Rita Winterstein was de helft van een tweeling. Haar moeder mocht haar dochters houden op voorwaarde dat de nazi's op hen mochten experimenteren. Haar zus stierf, Rita bleef leven en vertelt nu voor het eerst haar verhaal... 1943. Rita en Rolanda worden geboren in een zigeunerfamilie. Meteen gebruiken de nazi's hen als proefkonijnen voor medische experimenten op tweelingen. Rolanda sterft na een ingreep die haar blauwe ogen had moeten geven. Rita overleeft, maar is getekend voor het leven. De daders van de experimenten worden amper gestraft. Na een bittere strijd krijgt Rita 43 jaar later - als een van de laatste overlevenden - eindelijk een schadevergoeding. Vandaag is ze echter nog steeds het slachtoffer van haat tegen zigeuners. Rita is zo ontgoocheld dat ze besluit Duitsland te verlaten, en de bondskanselier smeekt het verleden nooit te vergeten.

Hortense Kitume is zestien als ze verliefd wordt op haar leraar Engels. Hij is veertien jaar ouder, blank en priester. Bovendien zit zijn opdracht in Congo er bijna op. Dit boek vertelt het onwaarschijnlijke verhaal van een meisje in het Congo van de jaren zestig. Na de scheiding van haar ouders wordt ze aan haar moeder toegewezen, maar alles verandert wanneer de burgeroorlog het land verscheurt. De kleine Hortense wordt een speelbal van patriarchale tradities en verhuist van het ene gezin naar het andere. Daar komt ze steeds op de tweede plaats en wordt ze niet alleen materieel maar vooral psychisch verwaarloosd. Alleen bij de zusters op de missiescholen krijgt ze het respect en de aandacht waar ze zo naar hunkert. De relatie tussen Hortense en Jan is een doorn in het oog van haar vader, rechter Etienne Kitume. Hij probeert er alles aan te doen om het koppel uit elkaar te drijven, tot en met de gevangenis toe. Dit verhaal is een liefdesgeschiedenis, maar nog veel meer is het een aanklacht tegen Afrikaanse tradities die kinderen van hun toekomst beroven, tot op de dag van vandaag.

De spannende opvolger van het succesvolle Zigeunerkind Over de moeilijke weg die Mikey Walsh, een Romajongen die wegvlucht van zijn familie, moet afleggen om een zelfstandig leven op te bouwen. Een antwoord op twee vragen: wat is er gebeurd nadat Mikey het harde zigeunerleven ontvluchtte en hoe overleeft een mens als hij alles achter zich moet laten? Het verhaal begint waar Zigeunerkind eindigde: het moment waarop Mikey wegloopt van zijn familie met de hulp van Caleb, zijn eerste vriend. Het vervolg loopt van zijn vijftiende levensjaar tot 'vandaag'. Een verhaal vol dapperheid, humor en ontwapenende eerlijkheid.

Julien Van Remoortere interviewt oud-onderwijzers over de lagere school van toen. Julien Van Remoortere interviewde tientallen schoolmeesters en onderwijzeressen over de lagere school van toen. Het resultaat zijn honderden opmerkelijke en humoristische getuigenissen, die afgewisseld worden met een bloemlezing van anekdotes, weetjes en herinneringen. Meester, meester, meester! geeft bovendien een mooi overzicht van de rijke en interessante geschiedenis van het lager onderwijs - van de Romeinse tijd tot aan het schoolpact in 1958.

De weduwe van Patrick Haemers spreekt vrijuit. Voor het eerst spreekt Denise Tyack over haar leven met Le Grand Blond. Een confronterende kijk op hun leven. In 2013 is het twintig jaar geleden dat Patrick Haemers, een van de meest notoire gangsters uit de Belgische misdaadgeschiedenis, zich ophing in zijn cel. Journalist Peter Boeckx tekende het harde verhaal op van zijn weduwe, Denise Tyack. Ze vertelt op een zeer openhartige manier over hun turbulente leven. Een leven van weelde, maar ook van veel stress, aan de rand van de maatschappij. Patrick Haemers was de beruchte leider van de 'Bende van Haemers'. In de jaren tachtig terroriseerden ze het land met overvallen op geldtransporten. De bende raakte internationaal bekend door de ontvoering van oud-premier Paul Vanden Boeynants.

Het verhaal van een topatlete die chronische kankerpatiënte wordt 'Ja juffrouw, er is toch iets aan de hand', zei de professor. 'U hebt chronische leukemie.' Ik heb wat? Kanker? Ik? Als aan de grond genageld staarde ik de prof aan. De grond, die stilaan onder m'n voeten wegzakte. Eén kort zinnetje, dat m'n wereld deed instorten. Mijn wereld, waarin ik de ene seconde nog een jonge, gezonde topsporter ben, op weg naar de Olympische Spelen, en een fractie later als chronisch zieke en kankerpatiënte me een weg door het leven moet banen. De toekomst van Lindsey De Grande oogt stralend wanneer ze in 2011 naar een knappe zesde plaats op het Europees Kampioenschap loopt. Maar dan slaat het noodlot toe. In een ontroerend dagboekverhaal vertelt ze over de rollercoaster aan emoties en gebeurtenissen van de afgelopen jaren. Hoe ze haar eigen weg volgt, zoekend en zwoegend naar een nieuw evenwicht. Een evenwicht waarin kanker noodgedwongen een plaats opeist. Maar in haar zoektocht blijft ze van één ding overtuigd. Dat hoop en liefde alles overwinnen... Altijd.

WO II door de ogen van de kleine man Toen de Duitsers in 1940 België binnenvielen, begon de tienjarige Julien van Remoortere een oorlogsdagboek bij te houden. Voor En toen was het oorlog ging hij op zoek naar andere getuigenissen van gewone Vlamingen die de Tweede Wereldoorlog van dichtbij meemaakten. Als geliefde kroniekschrijver van een verdwijnend Vlaanderen weet van Remoortere als geen ander de unieke stemmen te verzamelen van een generatie voor wie oorlog nog een akelige realiteit was. Van de eerste nerveuze kennismaking met de Duitse bezetter tot de verwarrende aftocht vier jaar later. Van de dagelijkse strijd om voedsel tijdens de harde Oorlogswinter tot de angst voor dodelijke V-bommen. Van Remoortere, die recent nog scoorde met zijn kroniek Ons moeder, geeft mogelijk voor het laatst een stem aan deze Vlamingen. Niet als een officiële geschiedschrijving, wel als een pakkend en al te menselijk relaas van een oorlog die een hele generatie voor het leven tekende.

Na 'Hotel Prison' reist Jan De Cock naar slachtoffers die konden vergeven 'Vergeven is misschien het grootste geschenk dat ik mezelf gegund heb. Geestelijk ben ik toleranter en zachter geworden. En wat ik al zei, fysiek verdwenen mijn kwalen. Duw me niet in de slachtofferrol. Uiteindelijk gaat het niet om wat je meemaakt, maar om hoe je ermee omgaat. Ik heb het wonder van vergeving mogen ervaren. Alleen daarom al is mijn leven de moeite waard geweest.' - Hank Heijn-Engel, weduwe van de vermoorde Gerrit Jan Heijn. Tien jaar nadat hij logeerde in gevangenissen wereldwijd om de polsslag te voelen van gedetineerden, neemt Jan De Cock de rugzak weer op. Deze keer ontmoet hij slachtoffers en nabestaanden van misdaden die erin zijn geslaagd zich te verzoenen met de daders.   Jan spreekt met ouders van kinderen die werden gedood door Anders Breivik of een jonge schutter op een Canadese school, met knappe weduwen van 9/11-slachtoffers, met overlevenden van de Rwandese genocide, met Joodse en Palestijnse ouders die sinds de dood van hun kinderen samen ijveren voor een geweldloze oplossing van het conflict. Hij speurt in alle windstreken bij koffie en wodka, bij boterhammen en kerstkalkoen naar de bron van waaruit zij voortleven. Hij luistert naar hun verhalen, het worstelen met het leed, en het inzicht dat niet 'oog om oog, tand om tand', maar wel verzoening bevrijdend werkt.

Op 16 januari 2009, 12 weken na de dood van hun moeder door leukemie, sterven de 3 oudste dochters van Izzeldin Abuelaish en hun nichtje wanneer hun slaapkamer in Gaza in stukken wordt gereten door een Israëlische raket.

Ik zal niet haten vertelt de tragedie, maar ook het levensverhaal van hun vader, een gerenommeerde en geëngageerde arts, die patiënten behandelt aan beide zijden van het conflict. Dit boek vertelt over de extreme armoede in het vluchtelingenkamp waar hij opgroeide, zijn immense inspanning om een wereldwijd expert te worden rond fertiliteit en zijn niet aflatende inzet voor verzoening en vrede in de regio.

Zijn verhaal is eerlijk en aangrijpend en toont zijn moed in situaties waarbij de meesten van ons zich totaal verslagen zouden voelen. Hij voelt geen haat of woede tegen de moordenaars van zijn dochters, vraagt geen sympathie voor de familietragedie, maar houdt een pleidooi voor verzoening.

'Laat mijn dochters de laatsten zijn die sterven. Laat deze tragedie de ogen van de wereld openen. Ik zou met de dood van mijn dochters kunnen leven als ik wist dat zij het laatste offer waren op weg naar vrede tussen Palestijnen en Israëli's.'

Nidhi Chaphekar werd tegen wil en dank beroemd toen haar foto, die amper enkele minuten na de terroristische aanslag op Brussels Airport werd gemaakt, de hele wereld rondging. Zo werd ze zonder haar medeweten het symbool voor alle slachtoffers van de gruwel die op 22 maart 2016 plaatsvond in Zaventem. Ze raakte zwaargewond, maar als bij wonder overleefde ze de bomexplosie.

In Herboren vertelt ze op een aangrijpende manier hoe zij die bange momenten heeft beleefd en hoe ze met de steun van haar familie, vrienden en talrijke onbekenden terugvocht en opnieuw volop voor het leven koos. Een inspirerend verhaal met een boodschap van hoop en liefde.

Wat bezielt iemand om zijn leven te riskeren en te infiltreren in IS? Wie zijn de jihadisten die hij bestrijdt? En hoe voelt het om je in het geheim voor de Staatsveiligheid in te zetten en toch veroordeeld te worden?

Dubbel leven vertelt het spannende verhaal van een gedreven jongeman die zich een weg baant in verborgen werelden. Als onderzoeker wil Montasser AlDe'emeh het vertrouwen winnen van IS-strijders en -sympathisanten. Hij voert urenlange gesprekken met hen en legt zo de onthutsende lokroep van het kalifaat bloot. In zijn kenniscentrum begeleidt hij ontsporende jongeren en praat hij met de betrokken families. Maar niemand weet dat AlDe'emeh alle inlichtingen onmiddellijk doorspeelt aan zijn runners van de Staatsveiligheid. Tot hij door een inschattingsfout ervaart dat hij als informant in België nauwelijks beschermd wordt.

Aan de hand van getuigenissen ontrafelt AlDe'emeh in dit moedige boek de voedingsbodem van het radicale jihadisme. Tegelijk biedt hij een fascinerende blik achter de schermen van de Belgische veiligheidsdiensten. Zijn dubbel spel wekt echter wantrouwen bij vriend en vijand. Dat vreet aan hem.

Als zijn samenwerking met de Staatsveiligheid noodgedwongen wordt stopgezet, gaat AlDe'emeh met Brusselse scholieren werken. Hij praat openlijk met hen over religie en gevoelens van angst, frustratie en geweld. Samen gaan ze op zoek naar reflectie en integriteit.

Ik krijg een hemdje dat tot net onder de navel reikt, en een onderbroek die tot aan de knieën doorgescheurd is. Er zit geen knoop meer aan vast. Nog een broek en een vestje in hopeloos dunne zebrastof, twee vodden om rond de voeten te draaien, een mutsje dat veel te klein is, een paar pantoffels met houten zolen. De afschuwelijkste karikatuur is er een schoonheid tegen. Ge moet uzelf goed in de ogen kijken om tot het besef te komen dat gij het zijt, want al het persoonlijke is verdwenen onder het groteske van deze duivelse poging om van een mens iets minderwaardigers te maken dan een aangeklede aap.

Flor Peeters (1909-1989) overleefde 40 maanden in het werk- en uithongeringskamp Sachsenhausen en maakte de Dodenmars mee, een wraakroepende helletocht in de apocalyptische laatste dagen van de oorlog. Na zijn thuiskomst schreef hij zijn ervaringen neer in een indringend, zelfgereconstrueerd dagboek, dat voor het eerst verscheen in 1946.

Het is meer dan een klassieke getuigenis van ontberingen, mishandelingen en vernederingen. Peeters, later hoogleraar aan de Gentse universiteit en in 1941 gedeporteerd vanwege zijn radicaal antitotalitaire standpunten, documenteert het rauwe kampleven en fileert daarbij de verwerpelijke grondslag van de naziconcentratiekampen: een leven had er geen waarde behalve een economische. De mens was een slaaf, te vernietigen als hij onbruikbaar werd. In Sachsenhausen, een kamp ten noorden van Berlijn, moesten tienduizenden ongewensten, 'minderwaardigen' en politieke tegenstanders meedogenloze dwangarbeid verrichten en eindeloos lang marcheren of op appel staan, vaak in beestachtige omstandigheden, 'tot je er doodmoe van werd, tot je gek werd, tot je een machine werd'.

Om te overleven klampte Peeters zich vast aan zijn idealen: gezin, geloof en vaderlandsliefde. In zijn uitvoerige toelichtingen schetst journalist Lukas De Vos (VRT, Knack) de ruimere historische context en gaat hij onder meer in op Peeters' dogmatische wereldbeeld, dat hem even ongenadig maakte voor het brutale nazisme van de SS-kampleiding als voor het goddeloze communisme van de kapo's.

Geert Baudewijns négocie tous les jours avec des cybercriminels et reçoit chaque semaine des appels d'entreprises et de gouvernements du monde entier, qui ont été victimes de piratage. Mais à ce stade, il est déjà trop tard : les criminels ont pénétré dans le système. Pour éviter le pire - l'arrêt des activités pendant plusieurs semaines ou la divulgation de toutes les données - environ 70 % des victimes cèdent aux exigences des pirates et choisissent de payer la rançon. Sur le darknet, des collectifs de hackers malveillants s'emparent ainsi d’énormes sommes d’argent. Le sujet reste tabou, car personne ne veut en parler ouvertement.

Qui est en danger ? Comment opèrent les pirates informatiques ? Comment pouvons-nous nous protéger ? Dans ce livre, Geert Baudewijns invite le lecteur à explorer la face cachée du monde numérique. À travers des histoires vécues, il relate des cas récents survenus notamment en Belgique, aux Pays-Bas et en Chine.

Bij elk van haar kinderen dat stierf, herinnert ze zich nog de kleur van het licht dat door het raam op het westen viel op het moment dat de dood binnensloop, steevast op kousenvoeten door de achterdeur.

Kempenaar en voormalig hoofd van Vredeseilanden Jan Aertsen besloot na de dood van zijn vader in 2014 om zoveel mogelijk verhalen uit het leven van zijn pionierende boerenfamilie van de vergetelheid te redden. Hij sprak met getuigen en achterblijvers, las historische werken, wroette in archieven en in zijn eigen geheugen.

Samen vormen deze puzzelstukken een bont familieportret van durvers en doeners, van dromers en piekeraars. Maar het boek werd meer, het werd een beeld van Vlaanderen in de uitgerekte 20ste eeuw, van zijn boeren en notarissen, zijn oorlogen en zijn kerken, zijn burgemeesters en zijn kleine mensen. En op het einde bleek dat er heel veel werd doodgegaan in al die verhalen, te veel soms.

Met behulp van zijn heel eigen levendige stijl, die moeiteloos van bruut naar teder schakelt, maakte de auteur van de feiten en verhalen een familiesaga, geschreven met liefde voor de geportretteerden, liefde ook voor een dorp in een voorbije tijd, maar zonder enig vals sentiment. Wie eerlijk schrijft mag niemand ontzien, ook zichzelve niet.

Ik ben een zondagskind, op de wereld gezet op woensdag 14 september 1950. Als vierde jongen van acht kinderen dobberde ik rustig door mijn kindertijd.
Eens zelf vader en grootvader, werd ik bij grote emotionele gebeurtenissen teruggegooid naar vroeger en naar mezelf: Jan van Fons van Kees van Sus van Geertjes. Ik stond in steile bewondering voor mijn vader, een pionierende boer, en voor die andere durvers in de landbouw.
Wie waren die avonturiers die mij voorafgingen?
Ik ging zoeken naar de geschiedenis van die ondernemende mannen en hun nog straffere vrouwen. En dat zoeken werd dit boek, het verhaal van een boerengeslacht, maar net zo goed het verhaal van zoveel families in Vlaanderen en Nederland waarin de boerderij generaties lang de spil van het bestaan vormde.

't Is ook maar doodgaan is een bundeling van verhalen die samen een zo getrouw mogelijk familieportret en tijdsbeeld vormen, met liefde geschreven, maar zonder blad voor de mond.

Jan Aertsen

« Le corps sent sur-le-champ si quelque chose cloche. Je me retourne mais, avant même de pouvoir demander ce qu'il se passe, je suis tabassé. Je suis touché aux hanches, au dos, aux avant-bras et, finalement, à la tête. J'entends l'un d'eux me traiter de "sale chien". »

Aujourd'hui, un uniforme bleu semble constituer un aimant qui attire la violence. Chaque année, la police enregistre plus de 8 000 procès-verbaux pour violences à l'égard de policiers, sans compter les faits qui ne font même pas l'objet d'un signalement.

La violence à l'encontre de la police est un phénomène persistant qui concerne tout le monde, mais qui est insuffisamment reconnu. Flic de m*rde donne un visage à quelques-unes des nombreuses victimes et documente les conséquences physiques, psychologiques et sociales des agressions pour nos collègues policiers. Leurs témoignages poignants démontrent beaucoup de résilience et de courage, mais tout aussi bien d'indignation par rapport à l'injustice commise envers eux, qui demeure par trop souvent impunie.

Ce livre relève d'une campagne de sensibilisation de grande envergure du syndicat de la police SLFP Police/VSOA Politie. Il constitue un appel sans équivoque à plus de respect à l'égard de la police, à moins d'impunité et à des actions concrètes. Car s'il y a bien une chose qui est claire, c'est que l'agression et la violence ne peuvent en aucun cas et pour personne « faire partie du boulot ».

Band of Brothers vertelt het persoonlijke verhaal van de soldaten van de bijzondere eenheid – Easy Company – die in de Tweede Wereldoorlog altijd en overal de gevaarlijkste opdrachten kreeg toebedeeld. Het authentieke verhaal is gebaseerd op urenlange interviews met de weinige overlevenden van Easy Company, aangevuld met brieven en dagboeknotities van de soldaten zelf.

Stephen E. Ambrose luisterde, noteerde en vergeleek alle verhalen met elkaar en schilderde uiteindelijk een haarscherp en aangrijpend beeld van het leven en de lotgevallen van deze Amerikaanse helden, in hun eigen woorden.

Een onthullend portret van de moedige vrouw die het leven en werk van Dostojevski redde

'Kaufman beschrijft Anna's pijn in scènes die even hartverscheurend zijn als de scènes die we in de romans van haar man tegenkomen.' The New York Times

In de herfst van 1866 solliciteerde de twintigjarige stenograaf Anna Snitkina naar een functie bij een schrijver die ze verafgoodde: Fjodor Dostojevski. De radicale en veelgeprezen romanschrijver van onder meer Misdaad en straf maakte meteen indruk op de geëmancipeerde Snitkina en het leidde tot een van de meest turbulente en gedenkwaardige huwelijken uit de literatuur. En tot enkele van Dostojevski's beste werken, waaronder De idioot en De gebroeders Karamazov. 

De muze van de gokverslaafde biedt een onthullend portret van Anna Dostojevskaja. Aan de hand van dagboeken, brieven en niet eerder getoond archiefmateriaal onthult Andrew Kaufman hoe Anna schuldeisers, familieleden en haar grootste romantische rivaal afweerde en het jonge gezin Dostojevski overeind hield tijdens jaren van verslaving, armoede en ballingschap. Het resultaat is een prachtig verhaal dat nieuw licht werpt op vrouwelijke keuzevrijheid en opoffering in het negentiende-eeuwse Rusland. 

'De intelligente en ambitieuze Anna Dostojevskaja was veel belangrijker voor het succes van Fjodor Dostojevski dan voorheen bekend was. Het fascinerende boek van Kaufman herstelt het beeld van Anna en geeft zo een geweldige kijk op een complexe relatie die heeft geleid tot enkele van 's werelds beste romans.' Douglas Smith, auteur van De Russische klus

Een aangrijpende, emotionele getuigenis van het leven in Auschwitz, in prachtig, poëtisch proza, met een voorwoord van Arnon Grunberg

Niemand van ons zal terugkeren is een vergeten klassieker binnen de Holocaust-literatuur voor de lezers van Primo Levi en Elie Wiesel

In 1942 werd Charlotte Delbo in Parijs gearresteerd en gevangengezet omdat ze voor het Franse verzet werkte. In 1943 werd ze samen met tweehonderddertig Franse gevangenen, van wie er slechts negenenveertig zouden overleven, gedeporteerd naar het concentratiekamp Auschwitz-Birkenau.

In Niemand van ons zal terugkeren reconstrueert Delbo haar herinneringen aan leven en dood in korte, poëtische scenes. Ze spreekt met de stem van een collectief; van alle vrouwelijke gevangenen die, hoewel hun identiteit hun was ontnomen, elkaar wisten te steunen. Ze slaagt erin woorden voor het onuitsprekelijke te vinden en schoonheid te beschrijven daar waar je haar niet verwacht. Niemand van ons zal terugkeren is een aangrijpende getuigenis, noodzakelijke Holocaustliteratuur en een literair meesterwerk.

In de pers

'Delbo behoort tot de groten van de literatuur.' Arnon Grunberg

‘Opmerkzaam, delicaat en aangrijpend: kortom, exceptioneel.’ Elie Wiesel over de Amerikaanse vertaling van Delbo’s werk, Auschwitz and After

‘Dit boek stelt je in staat de verlorenen te ontmoeten in het trouwe gezelschap van een schrijver die getuige is geweest van de ergste vernietigingskrachten, en die alles desondanks heeft weten te vangen in de mooiste woorden.’ Le Monde

‘Een stem die je vangt en niet laat ontsnappen. Ik ken geen werk vergelijkbaar met dat van Charlotte Delbo.’ L’Express

De fenomenale voorganger van De rattenlijn over de oorsprong van genocide en misdaden tegen de menselijkheid

'Een monumentale prestatie […] een ingrijpend persoonlijk verslag over de oorsprong van misdaden tegen de menselijkheid en genocide, verteld met liefde, woede en precisie.' John le Carré

Als mensenrechtenadvocaat Philippe Sands wordt uitgenodigd om een college te geven in de West-Oekraïense stad Lviv, ontdekt hij een reeks buitengewone historische toevalligheden. Dit is het begin van een speurtocht die hem de halve wereld over zal voeren op zoek naar de oorsprong van het internationaal recht en zijn eigen geheime familiegeschiedenis, beginnend en eindigend met de laatste dag van de Neurenbergprocessen. 

Drie mannen vormden de leidraad voor Sands' zoektocht: mensenrechtenadvocaten Raphael Lemkin en Hersch Lauterpacht, de grondleggers van de begrippen 'genocide' en 'misdaden tegen de menselijkheid', en Hans Frank, Hitlers advocaat en leider van de nazibezetting in Polen. Het resultaat is een indrukwekkend boek over de Galicische wetten, dat laat zien hoe de wereld na de Tweede Wereldoorlog op juridisch gebied worstelde met iets overweldigends als massamoord.

'Al met al een onontwarbaar mengsel van grote en kleine geschiedenis, een magistraal voorbeeld van naspeurwerk, van minimalistische details die door grote vasthoudendheid een totaalbeeld opleveren van een ontluisterend noodlot … dat je als lezer dagenlang in zijn ban houdt.' Cees Nooteboom, De Groene Amsterdammer

'Voor wie wil weten welke rol het Haagse Internationale Strafhof vervult, is Sands’ boek niet te versmaden.' Trouw

Over De rattenlijn:
'Het resultaat is een rijkgeschakeerd verhaal met personages die volop tot de verbeelding spreken.' ••••• NRC Handelsblad