Geschiedenis

Een indrukwekkende combinatie van kampgetuigenis en liefdesverhaal: het waargebeurde verhaal van David Wisnia en Helen Spitzer, die verliefd werden in Auschwitz, zonder het van elkaar te weten de Tweede Wereldoorlog overleefden en elkaar pas zeventig jaar later terugzagen

‘Keren Blankfeld weet de gruwelen van het vernietigingskamp Auschwitz-Birkenau vanuit verschillende perspectieven en met een journalistiek oog voor detail en afstand vast te leggen. Dat is de grote verdienste van haar boek.’ De Telegraaf

Auschwitz-Birkenau, 1943. Toen hij haar voor het eerst zag, wist David Wisnia direct dat Helen ‘Zippi’ Spitzer bijzonder was. Zippi was als een van de eerste Joodse vrouwen naar Auschwitz gedeporteerd, waar ze haar tewerkstelling als administratief medewerker gebruikte om gecodeerde berichten naar haar broer te sturen, andere gevangenen te helpen en hen zelfs van dodenlijsten af te strepen. David was vijftien toen zijn familie werd vermoord in het getto van Warschau. Hij ontkwam, maar werd een jaar later naar Auschwitz gedeporteerd. David en Zippi werden elkaars lichtpunt in de duisternis. Daar, op de onwaarschijnlijkste plek ter wereld, bloeide een grote liefde op. In 1944, toen het Russische leger Auschwitz naderde, dwongen de nazi’s de gevangenen het kamp te verlaten; de zogeheten dodenmarsen. David en Zippi deden elkaar een belofte: als ze de oorlog overleefden, zouden ze in Warschau op elkaar wachten.

Het liep anders. Zijn leven lang zou David zich blijven afvragen hoe het Zippi was vergaan en wat de waarheid achter de gebeurtenissen in Auschwitz was geweest. Had ze hem in het kamp voor de gaskamer behoed? En het belangrijkste: had zij net zo veel van hem had gehouden als hij van haar? Het zou zeventig jaar duren voor hij antwoorden kreeg.

Een liefde in Auschwitz is het onvergetelijke, waargebeurde verhaal van hoop en liefde onder de meest onvoorstelbare omstandigheden, en van geheimen die we ons hele leven met ons meedragen.

In de pers

‘Bergen bewondering voor wat zij moesten verdragen.’ ZIN Magazine

‘De peilloze verschrikkingen van het vernietigingskamp én de kracht van liefde komen krachtig naar voren.’ EO Visie

‘Een meeslepend verslag van een onwaarschijnlijk liefdesverhaal, en een ontroerend voorbeeld van het vermogen om liefde te vinden op de donkerste plaatsen.’ Publishers Weekly

‘Ontroerend en tragisch: een waargebeurd liefdesverhaal te midden van onvoorstelbaar lijden.’ Kirkus Reviews

‘Een belangrijk verhaal, met grote zorg verteld.’ The Los Angeles Times

‘Spannend en prettig leesbaar boek’ Historisch nieuwsblad

Bestsellerauteur Macintyre neemt je mee naar 1980: de bezetting van de Iraanse ambassade in Londen en de nagelbijtend spannende reddingsactie van de SAS, een gebeurtenis die een directe historische link vormt met de tragedie van 9/11

Toen de Iraanse gijzelingscrisis in de Amerikaanse ambassade in Iran in het voorjaar van 1980 zijn zevende maand inging, bestormden zes zwaarbewapende schutters de Iraanse ambassade in Londen en verschansten zich daar met 26 gegijzelden. Wat volgde was een gespannen zesdaagse impasse, die elk moment kon ontsporen in een bloedbad.

Agent Trevor Lock zou de avond van 30 april 1980 naar het theater gaan. In plaats daarvan werd hij overmeesterd en de ambassade binnen gevoerd. De schutters waren Arabieren die hoopten Groot-Brittannië te kunnen dwingen hun kant te kiezen in hun onafhankelijkheidsstrijd tegen de hoogste Iraanse leider: ayatollah Ruhollah Khomeini. Achter de schermen loerde de wrede Iraakse dictator Saddam Hoessein, die de hele affaire had gefinancierd als aanval tegen Iran. Terwijl politieonderhandelaars druk uitoefenden op de gijzelnemers, rivaliserende demonstranten elkaar te lijf gingen buiten de ambassade, en MI6 en de CIA hun best deden om inlichtingen te verzamelen, maakte het Britse speciale aanvalsteam, de SAS, plannen voor een hachelijke reddingsmissie. Binnen gebruikten Lock en zijn medegegijzelden al hun sluwheid om hun gijzelnemers te slim af te zijn. Uiteindelijk, nadat de terroristen op de zesde dag de persattaché van de ambassade executeerden en zijn lichaam voor de deur dumpten, begon de SAS-aanval, die leidde tot een climax met een hoge inzet.

Op basis van exclusieve interviews en een schat aan nooit eerder gepubliceerde bronnen reconstrueert Macintyre op briljante wijze een week waarin elke dag een nieuwe held werd geboren en elke seconde de laatste had kunnen zijn.

Ben Macintyre in de pers

Ik bewonder de historicus Ben Macintyre enorm.’ Jeroen Vullings

‘Met aansprekende anekdotes schetst Ben Macintyre het leven in het Duitse krijgsgevangenenkamp Colditz. Macintyre wekt de gevangenispopulatie knap weer tot leven: het met de nodige anekdotiek scherp neerzetten van zijn personages is een van zijn specialiteiten, zo bleek al uit vorige boeken als Agent Sonya en het verfilmde Operatie Mincemeat.’ Trouw

‘Zo spannend opgeschreven dat je de film meteen voor je ziet.’ **** NRC

Drie jonge vrouwen in het gewapende verzet tijdens de Tweede Wereldoorlog – Desnoods met wapens vertelt hun uitzonderlijke verhaal

Vrijwel iedereen kent verzetsicoon Hannie Schaft, maar niet veel mensen weten dat ze intensief samenwerkte met twee zussen: Truus en Freddie Oversteegen. Desnoods met wapens is het verhaal van deze drie vrouwen, die tijdens de Tweede Wereldoorlog de wapens opnamen tegen de nazi’s – zeer uitzonderlijk voor vrouwen in die tijd. Ze waren piepjong: Hannie was negentien en de zussen waren zestien en veertien toen ze actief werden in het verzet. Ze verleidden hooggeplaatste nazi-officieren, lokten hen het bos in en doodden ze. Ook brachten ze Joodse kinderen naar onderduikadressen en verzamelden ze inlichtingen voor het verzet. Ze deden dit alles ‘omdat het moest gebeuren’. Maar ze probeerden vooral, onder onmenselijke omstandigheden, mens te blijven.

Hannie Schaft werd drie weken voor het einde van de oorlog geëxecuteerd en zou uitgroeien tot het symbool van vrouwelijk Nederlands verzet. Truus en Freddie Oversteegen overleefden de oorlog, maar werden hun hele leven achtervolgd door de vreselijkste herinneringen aan die tijd. Desnoods met wapens vertelt hun uitzonderlijke verhaal.

‘Sophie Poldermans schrijft recht op haar doel af, bezield door hetzelfde gevoel voor rechtvaardigheid als waardoor de onvoorstelbaar dappere vrouwen en mannen in deze meeslepende geschiedenis werden voortgestuwd.’ Wim de Wagt, auteur van Vijfhonderd meter namen, De Holocaust en de pijn van de herinnering

‘Een must-read over vrouwenverzet.’ Jan de Roos, historicus

‘In Desnoods met wapens beschrijft Sophie Poldermans in heldere taal de levens van drie vrouwen in het gewapende verzet: vol verlangens, hoop, angsten, twijfel, moed, maar bovenal de vastberadenheid om letterlijk te vechten tegen onrecht. Hiermee heeft Poldermans op prachtige wijze een belangrijk papieren monument voor de vrouwen opgericht.’ Alexander Reeuwijk, auteur en presentator