Gezondheid & Lichaam

'Een sprankelende debuutroman over een predikantengezin dat een pastorie bewoont in de Elzas. Het leven in al zijn facetten komt er voorbij. Want daar gaat het om in deze magnifieke, talige, actuele roman: om de vraag hoe je, in wat voor wereld dan ook, een betekenisvol leven kunt leiden.'***** NRC

‘Je hebt gewoon een literair meesterwerk geschreven.’ Annemieke Bosman in Opium Radio 4

‘Mensen van de dag drukte op me zoals het aanstaande domineeschap op Nicolaas drukt. Doude van Troostwijk eert het kleine door zich met totale overgave toe te leggen op het beschrijven van wat terloops is, dat wat snel ontglipt. Dit is proza dat op de millimeter geschreven is.’ de Volkskrant

Prachtig geschreven en veelgeprezen: in deze intieme roman over geloof, familie en de kracht van taal om te kunnen herinneren weet Doude van Troostwijk op lichte en tedere wijze een complexe familiesituatie te schetsen

In een pastorie in de Elzas, omringd door mooie bossen, wonen drie generaties van een Nederlandse predikantenfamilie onder hetzelfde dak: opa en oma, vader en moeder, en zoon en dochter. De grootvader was, de vader is, en de zoon wordt binnenkort predikant. De verteller keert terug naar huis om de intrede van haar oudere broer bij te wonen.

Op tedere en originele wijze beschrijft ze hoe haar grootvader steeds verder gedesoriënteerd raakt, haar vader kampt met een burn-out en haar broer twijfelt of hij de roeping tot predikant wel moet volgen. De verteller probeert, terug in haar ouderlijk huis, met haar familie zo veel mogelijk herinneringen op te halen. Ze kijken naar familiefilmpjes, spelen potjes memory en luisteren naar muziek, zowel in het Frans als in het Nederlands. Zo weet ze in deze moeilijke situatie ook humor en lichtheid te brengen. Een ontroerend boek over herinneringen, vergeten en de kracht van het blijven vertellen.

In de pers

‘In een schrijfstijl die aansluit bij de codes van haar tijd – korte zinnen, close-ups, uiterste beschrijvende precisie, vooral als het gaat om gebaren en lichaamsbewegingen – schreef Emma Doude van Troostwijk een zeer originele eerste roman.’ Le Monde

‘Een meesterlijke en poëtische duik in de intimiteit van een domineesfamilie. In haar debuutroman onthult Emma Doude van Troostwijk de onuitgesproken verhalen van stille en contemplatieve levens met zeldzame subtiliteit. Een openbaring!’ Librairie Delaimin

‘Emma Doude van Troostwijk weeft een prachtig verhaal dat bestaat uit korte verhalende en krachtig suggestieve paragrafen, afgewisseld met observaties over de overeenkomsten en verschillen tussen de twee talen en uitdrukkingen, en componeert zo een diepgaand geheel rond het thema geheugen.’ Télérama

Met humor en empathie vertelt filosoof en bioloog Susana Monsó hoe o.a. mieren, chimpansees, honden, kraaien, olifanten en walvissen omgaan met rouw en de dood – en wat dat ons kan leren over onze eigen relatie met sterfelijkheid

‘Een fantastisch boek.’ Mariska Kret, hoogleraar cognitieve psychologie aan de Universiteit Leiden, in NRC

Als de opossum (of buidelrat) zich bedreigd voelt, raakt ze verlamd. Haar lichaamstemperatuur keldert, haar ademhaling en hartslag dalen naar een minimum en haar klieren produceren de geur van een rottend lijk. Desondanks blijft ze zich bewust van haar omgeving, klaar om weer in actie te komen. Net als de kat in de beroemde paradox van Schrödinger, is de opossum dood en levend tegelijkertijd. De olifant die geen afscheid kon nemen onderzoekt wat de opossum en andere dieren ons kunnen leren over hoe wij met sterfelijkheid omgaan.

Met humor en empathie vertelt Susana Monsó verhalen over mieren die hun eigen begrafenis bijwonen, chimpansees die de tanden van hun doden schoonmaken, kraaien die plekken vermijden waar ze een karkas hebben gezien, olifanten die obsessief ivoor verzamelen en walvissen die hun overledenen wekenlang met zich meenemen. Monsó, een vooraanstaand expert op het gebied van dierlijke cognitie en ethiek, laat zien dat er meer manieren zijn om te denken over sterfelijkheid dan de menselijke manier.

Aan de hand van filosofische inzichten en de nieuwste ontwikkelingen binnen gedragswetenschap en psychologie weerlegt dit boek de mensgerichte vooroordelen die ons begrip van de natuurlijke wereld belemmeren. Monsó toont aan dat wanneer het aankomt op de dood en doodgaan, we net als andere dieren zijn.

In de pers

‘De olifant die geen afscheid kon nemen is een onverwachte mix van geestig en gruwelijk, verstandelijk en aards. Monsó beantwoordt niet zozeer vragen over de dood, maar roept nieuwe vragen op. Ze zet ons ertoe aan om ons antropocentrisme af te schudden en nauw te letten op wat dieren doen, zelfs als het niet overeenkomt met menselijke gedragspatronen.’ The New York Times

‘De olifant die geen afscheid kon nemen markeert een nieuwe discipline: de comparatieve thanatologie, ofwel de studie over hoe dieren reageren op individuen die dood zijn of bijna doodgaan, het psychologische proces dat onderliggend is aan hun reactie en wat dit gedrag ons vertelt over het bewustzijn van dieren. Monsó is gevoelig in haar empathische beschrijvingen, maar praktisch als het gaat om het interpreteren van wat een dier zou kunnen ervaren.’ The Wall Street Journal

‘Enorm doordacht en belangrijk.’ Psychology Today

Hoogleraar psychologie Roos Vonk verklaart menselijke eigenaardigheden en strubbelingen met haar beproefde benadering: wetenschappelijk onderbouwd en boordevol eyeopeners, aha-ervaringen en soms ook confronterende, herkenbare situaties

In het dagelijks leven worden we op allerlei manieren geraakt door anderen: ze kunnen ons zielsgelukkig maken, maar ook het bloed onder onze nagels vandaan halen. In onze reacties op de medemens kan het beste van onszelf naar boven komen, maar soms zijn we ook helemaal geen lieverdjes. Wat als iemand kritiek heeft op de manier waarop je je kinderen opvoedt? Als je fysiotherapeut denkt dat de behandeling werkt en jij merkt er zelf niks van? Als iemand het met de grootste stelligheid beter denkt te weten dan jij? Je kunt pagina’s vullen met tips en adviezen voor al dit soort situaties. Soms zijn die adviezen wel gegrond in wetenschappelijk onderzoek, maar eigenlijk is het psychologie van de koude grond. Het zijn trucjes, gebaseerd op het idee dat alles beheersbaar is.

Roos Vonk is meer geïnteresseerd in wat daarachter schuilt; wat er ónder de grond gebeurt en hoe dat bepaalt of mensen tot bloei komen, dan wel in elkaars licht gaan staan. Op basis van observaties uit het leven van alledag laat ze zien hoe verhelderend kennis van de sociale psychologie – de psychologie over hoe mensen elkaar beïnvloeden, bewust of onbewust – kan zijn bij onze dagelijkse strubbelingen met onszelf en met elkaar. In prikkelende, korte stukjes over de meest uiteenlopende situaties zet Vonk aan tot reflectie over ons alledaagse denken en doen. Iedere lezer zal zich herkennen in de vele voorbeelden en geregeld denken: verdomd, dat heb ik ook.

Mijn ego heeft altijd gelijk in de pers

‘Een ontnuchterend en leerzaam boek voor wie zichzelf, anderen en zelfs de hele mensheid wil begrijpen. Een boek met een solide wetenschappelijke basis, dat door de vele anekdotes uit Vonks coachpraktijk en haar eigen leven heerlijk wegleest.’ Managementboek.nl

‘Amusant, lucide en met humor geschreven.’ Medisch Contact

‘Roos Vonk maakt in Mijn ego heeft altijd gelijk op een laagdrempelige en soms confronterende manier duidelijk hoe ons ego ons – en anderen – in het dagelijks leven flink in de weg kan zitten. Dit boek geeft behalve antwoord ook veel verhelderende voorbeelden.’ Margriet