Biografieën & Waargebeurd

Oostende, 1914.

Na het overlijden van haar ouders moet het vissersmeisje Julie voor haar jongere broers en zusje zorgen. Samen proberen ze stand te houden in een bestaan dat wordt getekend door armoede en ontbering.

In oktober wordt de kuststad ingenomen door het Duitse leger. De bewoners kreunen onder bombardementen, voedseltekorten en de strenge hand van de bezetter. Om tijdens die harde oorlogsjaren te overleven, wordt Julie een alsjeblieftmeisje: gedwongen om als prostituee te werken voor de Duitse soldaten.

Wanneer ze jaren later een nieuw leven heeft opgebouwd in Duitsland, denkt ze dat ze het verleden kan laten rusten. Tot de dag waarop ze terug moet reizen naar haar geboortestreek en beseft dat het lot nog niet klaar is met haar.

Het alsjeblieftmeisje werpt een onverwachte blik op de verhalen van vrouwen die de Eerste Wereldoorlog overleefden, en hoe ver ze daarvoor moesten gaan.

Cipier Femke Brosens werkt acht uur per dag in een van de drukste gevangenissen van België. Achter de hoge muren van de Antwerpse Begijnenstraat ligt een geïsoleerde wereld waar niets vanzelfsprekend is. Ze botst er op de donkere randen van onze samenleving, maar ook op vormen van menselijkheid die daar onverwacht doorheen breken.

Hoe voelt het om in een arresthuis te werken, een plek waar mensen wachten op een oordeel dat hun leven voorgoed kan veranderen?
Wat doe je met het onbegrip van buitenstaanders die het over 'hotel gevangenis' hebben, terwijl je gedetineerden op de grond ziet slapen?
En hoe houd je als jonge vrouw stand op een overbevolkte mannenafdeling, waar verveling en uitzichtloosheid overheersen en spanningen voortdurend op de loer liggen?

Met een open blik beschrijft Femke haar eerste maanden als cipier.
Ze toont hoe dun de grens is tussen orde en chaos, tussen dader en mens, tussen wie bewaakt en wie bewaakt wordt. Tegelijk schuwt ze de pijnpunten niet: overbevolking, recidive, psychische kwetsbaarheid en de vraag wat straf vandaag nog écht betekent.

Stap mee binnen in een wereld die voor de meeste mensen achter slot en grendel blijft.

'Kleine goedheid kan de wereld draaglijker maken. Ik zou graag hebben dat mijn verhaal dat idee achterlaat in het hoofd van hen die onze toekomst zullen kleuren.'

Réginald Moreels opereerde voor Artsen Zonder Grenzen in de gevaarlijkste conflictgebieden, van Somalië tot Syrië. In Halabja, Irak, was hij een van de eerste oogetuigen van de gruwelijke gifgasaanval die Saddam Hoessein op de Koerden had laten uitvoeren. Op missie in Sarajevo werd zijn auto doorzeefd met kogels.

In de jaren 1990 was Moreels ook staatssecretaris en minister van Ontwikkelingssamenwerking. Hij bepleitte altijd het lot van de zwaksten bij de groten der aarde, van president Jimmy Carter tot paus Franciscus.
Sinds 2014 is hij vooral actief in Oost-Congo, als bezieler van het chirurgisch en verloskundig centrum UNICHIR.

In deze autobiografie vertelt Moreels voor het eerst zijn volledige verhaal - zonder omwegen en met de verbetenheid die hem kenmerkt. Hij heeft het over zijn frustraties in een wereld die dossiers vaak belangrijker vindt dan mensenlevens. Over zijn eigen onrust, zijn strijd tegen anorexia en zijn nooit voltooide zoektocht om een beter mens te worden. En over zijn onvermoeibare idealisme, zijn ethische plicht om altijd het goede te doen, ongeacht wie er op zijn operatietafel ligt. Het was mijn verdomde plicht is een boek dat schuurt en inspireert, een zeldzame indringende stem over de huidige toestand van de wereld.

'Alles in dit boek is doorleefd en doordacht, en dat laat niemand onberoerd. Maar Réginald vraagt geen applaus, wel onze eigen introspectie. Je kunt hem bewonderen, het boek terzijde leggen en voortleven zoals tevoren, maar het blijft knagen. Wat doen wij?'
- Prof. Dr. Wim Van Damme, Instituut voor Tropische geneeskunde